Í úðaiðnaðinum er búnaður fyrst og fremst flokkaður eftir sjálfvirkni í fjórar gerðir: handvirkt, hálf-sjálfvirkt, sjálfvirkt og fullsjálfvirkt.
1. Kostir handvirkrar úðunar: Handvirkar úðalínur krefjast lítillar fjárfestingar, auðvelt er að viðhalda þeim, hafa lítið fótspor og hafa litla tæknilega flókið og viðhaldskostnað í för með sér. Þau henta fyrir vinnustykki af ýmsum stærðum og þeim sem eru með flókna rúmfræði, og rúma bæði litla-lotu og stærri-lotuframleiðslu.
2. Kostir hálf-sjálfvirkrar úðunar: Í hálf-sjálfvirkum línum annast sjálfvirkur búnaður megnið af úðunarálaginu, en handvirk úðun er fyrst og fremst notuð til að snerta-viðgerðir; þetta dregur verulega úr líkamlegu álagi á rekstraraðila.
3. Kostir sjálfvirkrar úðunar: Þegar unnið er með stórar lotur af eins vinnuhlutum, draga sjálfvirkar úðalínur verulega úr launakostnaði og orkunotkun en bjóða upp á mikla daglega framleiðslugetu. Þau krefjast minni fjárfestingar en fullsjálfvirk kerfi og hafa lægri viðhaldskostnað og flókið búnað í för með sér.
4. Kostir fullsjálfvirkrar úðunar: Alveg sjálfvirkar línur tryggja stöðug vörugæði og bjóða upp á umtalsverða framleiðslukosti fyrir stóra-lotuframleiðslu á eins vinnuhlutum. Í samanburði við handvirkar, hálf-sjálfvirkar eða staðlaðar sjálfvirkar aðferðir, lækka þær orku- og launakostnað umtalsvert og draga þannig úr heildarkostnaði við úða.
